Acute paniek in voetbalminnend Spanje

Als een bedelaar die zijn Maserati nog maar eens lekker in de was zet, geniet Spanje van zijn dure voetbalcompetitie. De auto glimt lekker, maar geld hem te laten rijden heeft de bedelaar al lang niet meer. Met de Primera División gaat het dezelfde kant op. Wie gaat dat betalen, als straks de voetbalbubbel barst? Moeten wij straks dokken voor  Messi en Ronaldo? Was daarom de vraag in een artikel in De Volkskrant in maart van dit jaar.

Ofwel, wordt het niet tijd dat Spanje zich voor economische hervormingen ook eens richt op de eigen voetbalcompetitie?

De aanleiding voor het artikel in De Volkskrant was het idee van de Spaanse minister van sport Miguel Cardenal om een deel van de hoge schulden van Spaanse voetbalclubs kwijt te schelden. Volgens een recent onderzoek van professor  Dr. Gay de Liebana y Saludas van de Universidad de Barcelona bedroeg de totale schuld van de 20 clubs uit de Primera División in 2010 een kleine 3,5 miljard Euro. Over de situaties in 2011 of 2012 zijn nog geen specifieke cijfers bekend, maar we kunnen er van uitgaan dat sindsdien de schulden alleen maar zijn toegenomen. Een groot deel van hun schulden hebben de clubs bij de overheid in de vorm van belastingschuld of betalingsachterstanden van sociale premies. Deze schuld loopt in de honderden miljoenen Euros.

“Hoe heeft het zo ver kunnen komen?” “Hoe lossen we deze situatie in de toekomst op?” “Is het wel eerlijk als een club elk jaar miljoenen betaalt voor spelers, terwijl die club dat geld niet heeft? Leidt dat niet tot oneerlijke concurrentie?” “Moeten we onze voetbalcompetitie niet met spoed structureel herorganiseren?” “Waarom accepteren we dit?” Deze vragen doen de spaanse sportwereld op zijn grondvesten trillen. Een acute paniek heeft zich meester gemaakt van heel voetbalminnend Spanje.

Was het maar zo. Vreemd genoeg interesseert het onderwerp niemand een bal en wordt er in de pers niet of nauwelijks over bericht. In de kranten is dit waarschijnlijk omdat niemand negatief nieuws over de landelijke Heilige Koe wil lezen. Voetbal is bovendien de belangrijkste reden waarom kranten verkocht worden. De meestgelezen krant van Spanje is de sportkrant Marca met dagelijks meer dan 2 miljoen lezers. De meestgelezen “normale” krant is “El País” met 1,5 miljoen lezers en ook deze serieuze krant brengt dagelijks een aantal pagina´s voetbal. Net als de geschreven media bericht de televisie liever over de interesse van Atletico Madrid voor een braziliaan van 40 miljoen dan over de huidige schuld van 514 miljoen. Op televisie is iedere beweging van een derderangs voetballer wereldnieuws, dat hij al maanden geen salaris krijgt uitbetaald omdat zijn club geen geld heeft, is dan weer minder interessant.

Het schijnt dat minister Cardenal van de Partido Popular inmiddels een aantal onduidelijke afspraken heeft gemaakt met de profclubs over het gestaag afbouwen van de schulden richting het jaar 2020. Dat ligt dan weer lekker ver weg, tegen die tijd zal hij al lang geen minister meer zijn en zullen de meeste clubbestuurders ook alweer met een dikke portemonnee in de kontzak zijn vetrokken, maar nu kan hij in ieder geval zeggen dat hij heeft geprobeerd iets aan het probleem te doen. In werkelijkheid is het natuurlijk de vraag hoe serieus we deze plannen moeten nemen van een minister die enkele dagen eerder nog met de gedachte speelde deze schulden kwijt te schelden. Clubs zullen manieren blijven zoeken om enorme sommen geld uit te geven en de schuldenlast zal alleen maar oplopen. Wie gaat dat betalen?

De economische situatie in het land blijft verslechteren en het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat geld van de Europese Unie of de Europese Centrale Bank zal worden aangewend om de Spaanse economie van een bankroet te redden. Het voetbal kan niet eeuwig buiten schot blijven en dan zullen “wij” inderdaad ook voor Messi en Ronaldo moeten dokken.

Dus wij, de rijke Europese landen draaien op voor de schulden die de spaanse clubs nu maken door dure spelers te kopen (halen ze Van Persie of toch Thiago Silva voor 40 miljoen?) en contracten met belachelijk hoge salarissen te bieden. In het jaar 2009/2010 betaalde FC Barcelona 240 miljoen aan salarissen tegenover totale inkomsten van 450 miljoen (53%) en een schuld van 578 miljoen Euro. De spelerssalarissen hebben duidelijk prioriteit boven het aflossen van schuld. De spelers van promovendus Hercules Alicante hadden zelfs contracten ter waarde van 275% van de jaaromzet. Geen wonder dus dat de club niet in staat was zijn spelers te betalen.

Straks wordt dit allemaal keurig opgelost met Europees geld, dus in feite sponsoren de rijkere landen dan met terugwerkende kracht de uitschakeling van hun eigen clubs in de Europese bekertoernooien. Nederland betaalt mee aan de uitschakeling in de Europa League van PSV en AZ door Valencia (381,9 miljoen schuld, salarissen ter waarde van 60,9 miljoen Euro)  en van Ajax in de groepsfase van de Champions League door onder andere Real Madrid (salarissen 213,1 miljoen, schuld 589,9). Helemaal eerlijk is het niet. Dat sportieve aspect is natuurlijk vreselijk, maar het is maar voetbal, mensen: Het is altijd op tv en of je nou wint of verliest, na twee jaar weet niemand het meer. Toch? Even uit het hoofd: de winnaar van de Europa League in 2008? Iemand?

Of wij straks opdraaien voor Messi en Ronaldo is ook interessant omdat je deze vraag bij elke beslissing van de spaanse regering kan stellen. “Heeft dit nou echt prioriteit bij het oplossen van de crisis, of draaien wij hier straks voor op?”

Nog een voorbeeld van vreemde prioriteiten: Het Eurovisie Songfestival! Als één van slechts vijf landen betaalt Spanje een deel van de organisatie van het festival. In ruil hiervoor is een finaleplaats voor de Spaanse bijdrage gegarandeerd. Deze grap kost de publieke omroep TVE per jaar 224.000€. Toen de omroep nog reclame uitzond werden deze kosten terugverdiend, het songfestival is in Spanje namelijk het best bekeken niet-sportgerelateerde televisieprogramma. Zonder reclame komt er van de grote som geld niets meer terug. Wanneer je bedenkt dat ook de TVE inmiddels flink moet bezuinigen vraag ik me toch af of dit geld wel goed besteed is, want het alternatief ligt voor de hand: schrijf elk jaar een goed liedje en je betaalt niets voor diezelfde finaleplaats. Met Quédate Conmigo van Pastora Soler (vreemd, geen indianentooi) had Spanje dit jaar een fantastische inzending.  Met zo´n sterk nummer is het toch niet nodig geld te betalen om een finaleplaats veilig te stellen? Bovendien: de minder betalende landen mogen voordat ze op zaterdagavond in de finale verschijnen, doordeweeks al deelnemen aan een spannende voorronde. Stuur Pastora naar de voorronde en Pats Boem!: Je hebt twee goedbekeken tv-uitzendingen voor de prijs van nul! Is het nou echt zo´n goed idee om zoveel geld te betalen voor één televisieprogramma van drie uur? Net als de salarissen van Messi en Ronaldo betaalt de rest van Europa straks de finaleplaats van Spanje op het Eurovisie Songfestival. Zijn dit de doelgerichte investeringen die nodig zijn om de Spaanse economie weer vlot te trekken?

Gelukkig toonde ook de TVE zich bewust van de exorbitante kosten van het songfestival. Ze vroegen daarom Pastora Soler om zelf haar jurkje te betalen en om het festival alsjeblieft niet te winnen. In dat geval zou Spanje het volgend jaar namelijk zelf moeten organiseren en de bedragen die daarvoor nodig zijn, die liggen in Spanje voorlopig nog niet klaar. Voor het organiseren van een dure show moet het Songfestival toch echt zijn in een rijk land als Azerbaijan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: