Paradox: Door ontevredenheid over hun beleid wint Partido Popular de verkiezingen

Ondanks ontevredenheid bij de Spaanse bevolking heeft de Partido Popular de verkiezingen in Galicië gewonnen. Volgens velen is dit een teken van steun aan de rering van premier Rajoy. In dit blogartikel toon ik aan dat die analyse niet klopt: de oorzaak van hun winst is dat de tegenstemmers onderling verdeeld zijn.

Lijsttrekker Alberto Nuñez Feijóo viert zijn overwinning. Links hoopt een mannetje een zo lucratief mogelijk baantje bij elkaar te klappen.

In Spanje heerst grote verontwaardiging over de bezuinigingen van de regering van de laatste tijd. Bovendien heeft de regerende Partido Popular ongeveer elke belofte die ze tijdens de landelijke verkiezingen van 2011 deden, gebroken. Afgelopen weekend waren er regionale verkiezingen in Galicië. Het moment dus om de regering er eens lekker van langs te geven, zou je zeggen. Hoe is het dan te verklaren dat de regerende Partido Popular er gewonnen heeft?

 

 

Bovenstaand de uitslag van de verkiezingen in Galicië. PP is de regerende Partido Popular, PSdG is de Galicische vleugel van de PSOE, de socialistische partij, Anova-IU is een lijstverbinding van linkse partijen, BNG is een partij die streeft naar onafhankelijkheid voor Galicië. Deze vier partijen zijn de enigen die voldoende stemmen hebben gehaald voor een parlementszetel.

De stijging van het aantal zetels van de PP lijkt er op te wijzen dat een meerderheid van de Galiciërs achter de drastische bezuinigingen van de regering staat. Ik betwijfel dat. In Spanje is weinig steun voor de vergaande maatregelen. Is het dan zo dat het beleid van een partij, indit geval de PP, weinig invloed heeft op het stemgedrag van de kiezers? Als kiezers hun stem niet bepalen op wat een partij doet, waarop bepalen ze die dan wel?

Traditie

In Spanje stemmen veel mensen traditioneel. Galicië is een erg traditioneel gebied. Hun familie heeft altijd op een partij gestemd en zij zullen dit blijven doen. Vaak is dit geworteld in de historie, in de positie die de familie innam in de tijd van de Spaanse burgeroorlog en zelfs daarvoor: was je Republikein dan stem je nu socialistisch. Was je voor Franco of een andere fascistische groepering, dan is dan kans groot dat je familie nu verstokte PP-aanhangers zijn.

Vanwege deze voorgeschiedenis is het voor veel PP- of PSOE-stemmers niet voor te stellen dat ze ooit op de ander zullen stemmen. Prima, al is het misschien wat kortzichting om traditie als enige leidraad te nemen voor een politieke keuze, met zo´n achtergrond is te begrijpen waarom iemand niet ineens op de tegenpartij stemt. Maar als je het niet eens bent met wat jouw partij doet, waarom stemt je dan niet op een andere partij?

Hier zit de crux van het spaanse politieke systeem: er zijn geen andere partijen. Het enige alternatief voor beide grote partijen zijn regionale partijen. Op landelijk vlak bestaat geen serieus alternatief voor PP of PSOE. De partijen zijn er wel maar ze blijven klein omdat niemand er op stemt en niemand stemt op ze omdat ze klein zijn. Een lastige situatie waaraan in Galicië één partij zich heeft weten te ontworstelen: de nieuwe linkse combinatiepartij ANOVA-IU heeft uit het niets 9 van de 75 zetels veroverd, de zetelwinst gaat ten koste van de PSOE en niet van de PP.

Kleine partijtjes

De huidige situatie van economische crisis zonder een geloofwaardig politiek antwoord van welke grote partij dan ook, heeft er toe geleid dat mensen het geloof in de politiek kwijtraken en uit protest stemmen op één van de vele kleine partijtjes. Klik hier voor de volledige officiële uitslag en tel het aanstal stemmen op kleine partijtjes. Omdat deze proteststemmen verdeeld worden over maar liefst 22 partijtjes heeft geen van hen voldoende stemmen gehaald voor een zetel in het parlement. De proteststem is daarom in het parlement nauwelijks te horen, en al hebben deze keer 130.000 Galiciërs minder op de PP gestemd dan in 2009, toch stijgt het aantal zetels dat de partij heeft gehaald. De PP staat dan natuurlijk te trappelen om de stijging uit te leggen als steun aan hun bezuinigingsbeleid. Ammehoela.

De Cospedal verkoopt knollen voor citroenen: de Spanjaarden steunen ons!

 

Geen duidelijk alternatief

De les van de verkiezingen in Galicië is niet dat de Spanjaarden de draconische bezuinigingen van de regering van premier Rajoy steunen. Opvallend is dat degenen die hun ontevredenheid willen uiten, dit niet doen door op de traditionele tegenpartij, de PSOE te stemmen, omdat ze die partij net zo min vertrouwen als de Partido Popular. De les van deze verkiezingen is dat de tegenstemmers zich niet verenigd hebben in een alternatieve partij die een geloofwaardig en krachtig tegengeluid kan laten horen. Zolang die partij niet gevonden is, zal de ontevredenheid in Spanje alleen maar toenemenen zullen steeds meer stemmen verdwijnen aan kleine onbetekenende partijtjes waardoor, paradoxaal genoeg, de Partido Popular alleen maar sterker zal worden.

Advertenties

Eén reactie

  1. Pingback: Hoe de PSOE een zielig clubje is geworden « geenwoordspaans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: