14N – Waarom ik vandaag staak

Vandaag staakt Spanje en ik staak ook. Ik heb alvast een briefje gestuurd naar premier Rajoy, dus hij weet er van. Ik heb hem in het Spaans geschreven want de leider van de natie spreekt geen woord Engels, laat staan Nederlands.

Het is voor het eerst dat ik me aansluit bij een nationale staking. Tot nu toe had ik vaak het idee dat niet om de juiste redenen werd gestaakt, dat staken voor veel mensen neerkwam op het wijzen naar de fouten van de ander zonder daarbij enige zelfkritiek te hebben. Een voorbeeld is bijvoorbeeld de staking eerder dit jaar waarbij mensen de straat op gingen om te demonstreren tegen een regering die ze een paar maanden eerder zelf hadden gekozen. Vandaag zal het vingertje opnieuw naar de regering wijzen, maar vandaag ben ik er bij. Want de regering van de Partido Popular is veel te ver gegaan.

Ik wijger te leven met oogkleppen, te genieten van “bruisend Barcelona” in een land waar van alles misgaat. Het is het land waar ik woon, waar ik belasting betaal, waarvan ik dagelijks de mooie en de lelijke kanten zie, het land waar ik niet mag stemmen en het land waar mijn zoontje is geboren en zal opgroeien. Reden genoeg om tegen de regering te zeggen dat het genoeg is. Als staken de enige manier is waarop ik me kan laten horen, dan staak ik.

Staken is vooral een zaak van Spanjaarden zelf, buitenlanders tonen weinig animo om mee te doen. Bij het grote bedrijf waar ik werk, tref je honderden werknemers van verschillende nationaliteiten. Zij staken weinig. Ik heb de indruk dat de enige collega´s die staken, jongeren zijn die voor het avontuur naar Spanje gekomen zijn. Zij weten amper waarvoor gestaakt wordt, maar vinden het wel interessant dat ze zelf kunnen besluiten niet naar het werk te komen, zonder dat een vervelende supervisor daar iets van kan zeggen. “Kijk eens mammie, zonder handen!” Dat niveau. Hooguit de helft van hen weet dat ze die dag ook niet uitbetaald krijgen.

Buitenlanders die langer in Spanje wonen, staken bijna niet. Hun Spanje, hun Barcelona, bestaat uit buitenlanders die in kroegen en restaurants met elkaar afspreekt en zo een geïsoleerde groep vormen. In hun kliekje lachen ze om toeristen en hebben ze kritiek op Spanjaarden, zonder zich te realiseren dat ze na al die jaren deel zijn gaan uitmaken van datzelfde Spanje. Ze staan zo ver van hun Spaanse buren dat je in gesprekken over de crisis zelfs generaliserende dooddoeners hoort als “Ze willen gewoon niet werken.” Ik raad ze aan eens te gaan praten met hun werkloze buujongen en hem te vragen wat 50% jeugdwerkloosheid is. Uit luiheid verdiepen veel buitenlanders zich niet in de politieke of economische situatie van het land.

De organiserende vakbonden hebben lijstjes opgesteld met redenen om vandaag te staken. Ik ga ze hier niet opnoemen, voor mij is de belangrijkste reden er één die niet op het pamflet vermeld staat. Ik ga vooral staken vanwege de arrogantie en de leugens van de regerende Partido Popular. Ik ben er ziek van hoe zij elke keer nieuwe maatregelen aankondigen die de armsten in de samenleving treffen terwijl hun eigen privileges onaangetast blijven. Ze korten op openbaar onderwijs en gezondheidszorg terwijl ze bedrijven die in totaal voor 80 miljard aan belasting ontdoken hebben, buiten schot laten. Met die 80 miljard zou de hele crisis in één keer opgelost kunnen worden, maar ze snoeien liever in de armzalige pensioentjes van alleenstaande bejaarden of hulpbehoefende gehandicapten.

Het is genant hoe in Madrid de prijzen voor het eten op school omhoog zijn gegaan: in de schoolcantine betalen kinderen 5€ voor een slecht lunchmenu (één vaststaand menu, ze mogen niet kiezen). Zelfs als ze zelf eten meenemen moeten ze nog 3,50€ betalen om hun parkje in de cantine te mogen opeten. Deze maatregel is ingesteld door de dames en heren lokale politici die zelf in hun zwaar gesubsidieerde lunchrestaurant voor 3,50€ overanderd kunnen kiezen uit verschillende menus van culinaire specialiteiten. Ik ben het kostbeu.

De demonstratie vanmiddag in Barcelona loopt vast en zeker uit op een pro-onafhankelijkheidsmanifestatie. Daar heeft de regering in Madrid het zelf naar gemaakt. Ik ben niet voor of tegen de onafhankelijkheid van Catalonië, maar het zou ons wel verlossen van de arrogantie en corruptie van de Partido Popular.

De regering zal de staking ongetwijfeld uitleggen als steun aan hun beleid, zoals premier Rajoy dat al eerder heeft gedaan. Zijn logica? “Als vandaag miljoenen Spanjaarden de straat op gaan om te demonstreren, zijn er nog meer miljoenen Spanjaarden die thuis blijven en die dus mijn beleid steunen.” Ik hoor het Mark Rutte nog niet zeggen wanneer op een dag 6 miljoen Nederlanders zich verdringen richting het Malieveld. Alleen in Spanje komt de regering hiermee weg. En daarom staak ik.

Daarom staak ik, zodat vandaag Mariano Rajoy mij niet kan tellen in zijn kromme rekensommetjes. Net als miljoenen anderen die demonstreren voor betere sociale voorzieningen zal ik er staan. Voor een eerlijke verdeling van de gevolgen van de crisis zal ik er staan. Voor de gehandicapten en bejaarden die eenzaam thuisn zitten met hun hongerpensioentje zal ik er staan. Voor de toekomst van mijn zoontje zal ik er staan. Maar vooral tegen de ongehoorde arrogantie van de Partido Popular zal ik er staan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: