Hoe de PSOE een zielig clubje is geworden

In Spanje zou met een werkloosheid van 25% en grote ontevredenheid onder de bevolking het voeren van politieke oppositie een eitje moeten zijn. Prijsschieten op de regering van de PP, zou je denken. Kat in´t bakkie voor de socialistische PSOE, traditioneel de grote tegenstrever is van de PP. Maar vreemd genoeg slaagt de PSOE er totaal niet in een geloofwaardige oppositie te voeren. De laatste bokkensprong komt van partijleider Alfredo Pérez Rubalcaba, die alle politieke partijen oproept met spoed samen stelling te nemen tegen corruptie. Volgens hem hebben de laatste corruptiegevallen namelijk geleid tot een zeer ernstige situatie.

Ik durf het bijna niet te schrijven maarree… dûûûh!!!

Als we lopende corruptiezaken tegen actieve politici over de kaart van Spanje leggen, ziet dat er als volgt uit:

mapa de corrupcion

Een overzicht van actieve politici waartegen een gerechtelijk onderzoek wegens corruptie loopt.  We zien ze vooral langs de zuidelijke costas, Galicië, Madrid en Mallorca.

Zonder duidelijke aanleiding roept Rubalcaba nu dus op tot urgente stellingname tegen corruptie. Waarom het nu ineens “urgent” is en niet bijvoorbeeld twee jaar geleden, is een raadsel. De oproep is typisch voor de huidige PSOE die wereldvreemd achter de feiten aanhuppelt. Want: Ja, corruptie is een groot probleem in Spanje. Ja, de geloofwaardigheid van de politici lijdt daar onder. En, ja, dat is al jaren zo.

Corruptie komt voor bij veel partijen, PP, PSOE en in Catalonië bijvoorbeeld bij regeringspartij Unió (onderdeel van CIU). Die partijen oproepen stelling te nemen tegen corruptie is alsof je een konijn vraagt voortaan niet meer van de worteltjes te snoepen. PP en Unió neigen juist meer en meer naar een vorm van politiek die eigenbelang boven geloofwaardigheid stelt. Voorbeelden hiervan zijn de vele zaken waarbij de nieuwe president van de regio Madrid Ignacio González betrokken is en de zaak Pallerols. In de vorige twee zinnen heb ik met gemak zoveel links naar schandalen kunnen plaatsen dat duidelijk is dat corruptie een structureel onderdeel is van beide partijen.

Bovendien, voordat Rubalcaba anderen aanspreekt op hun verantwooordelijkheid, zou hij eerst aan zijn eigen geloofwaardigheid moeten werken want voorlopig is het daarmee niet best gesteld. Niet alleen zijn er binnen zijn partij tal van gevallen van corruptie, politiek gaat het ook niet al te best. Het is bijna zielig om te zien hoe het deze eens zo grote partij niet lukt te profiteren van de ontevredenheid over de PP. Integendeel, de PSOE verliest zelfs meer stemmen dan de Partido Popular, zoals eind vorig jaar in Galicië gebeurde. Televisiezender La Sexta, de meest PSOE-gezinde nationale televisiezender, geeft een overzicht.

De verkiezingsuitslag onder Rubalcaba was de slechtste ooit van de PSOE met 6,9 miljoen stemmen en 100 zetels. Volgens presentator Antonio García Ferreras heeft de partij een interne revolutie nodig om er weer bovenop te krabbelen.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Een stapje terug in de tijd: Tijdens de tweede regeringsperiode van Zapatero (2004-2011) kwam Spanje in een economische crisis terecht. Ongetwijfeld probeerde de regering de negatieve economische ontwikkelingen een halt toe te roepen, maar in de media kwam de partij apathisch over waardoor iedereen zich afvroeg waar de regering in godsnaam mee bezig was. De regering verloor de steun van de bevolking en op den duur werden premier Zapatero en zijn ministers zelfs medeverantwoordelijk gehouden. In die situatie zagen zelfs PSOE-sympathisanten de nederlaag in de parlementsverkiezingen van 2011 al van verre aankomen. Niet alleen Spanje was in crisis maar ook de PSOE.

Vervolgens leek de PP, met een verse meerderheid in het parlement, voortvarend te starten. Ze namen geen populaire maatregelen, “maar ze doen tenminste iets” was een algemeen gevoel. Het land had even genoeg van de PSOE. Je kunt je afvragen of de crisis in de PSOE begint bij hun nederlaag in de landelijke verkiezingen in 2011 of dat die al eerder is ontstaan. Zoals televisiepresentator García Ferreras al aangaf had op dat moment de bezem door de partij gemoeten maar dat is niet gebeurd. De huidige parlementsleden zijn stuk voor stuk gezichten van de oude PSOE. Op goed geluk open ik de website van de PSOE. De afbeelding bovenaan de pagina zegt genoeg:

afbeelding website psoe

In plaats van wervende, enthousiastmerende beelden, zien we een groep statige parlementslieden braaf applaudisseren nadat de oude meneer Rubalcaba zijn zegje heeft gedaan en weer in de vertrouwde bank plaatsneemt: “Zo die zit”. Precies het behoudende, confirmistische beeld waar Spanje niet op zit te wachten. De opvolger van Zapatero is ongetwijfeld een capabel politicus maar bovenal een oudere man die er ondanks zijn sporadische gebruik van Twitter niet in slaagt aan te slaan bij de jongere gerenaties. Bij oudere generaties trouwens ook niet.

Is Rubalcaba een terechte zondebok?

Toch is het onterecht dat in de media alle vingers op Rubalcaba gericht zijn. De simpele redering is: Hij is de leider, de resultaten zijn slecht dus dat is zijn schuld. Een mooi staaltje scorebordjournalistiek want door Rubalcaba aan te wijzen als schuldige beweren de media in feite dat door Rubalcaba te vervangen het probleem van de PSOE opgelost zou zij. Alsof bedorven kaas weer lekker wordt wanneer je het in een nieuw doosje doet. Het probleem is niet alleen Rubalcaba, het doosje, maar de partij zelf die niet bij machte is zich te vernieuwen en in te spelen op een politieke situatie die anders is dan het traditionele PSOE tegen PP, PP tegen PSOE. Net als de PSOE hebben de media het overzicht verloren in de huidige politieke situatie en in plaats van zich te verdiepen in wat werkelijk gebeurt, namelijk dat veel Spanjaarden het vertrouwen in de traditionele partijen kwijtraken en op zoek gaan naar alternatieven, beperken ze zich tot het aanwijzen van een schuldige.

Capture

Rubalcaba voelt dat hij nog steeds wordt gesteund (bron: El Jueves).

In mijn artikel over de verkiezingen in Galicië heb ik aan de hand van die verkiezingsuitslag aangetoond dat de linkse stemmer toevlucht zoekt bij nieuwe partijtjes omdat ze het vetrouwen in de PSOE en de oude politiek hebben verloren. De PSOE zelf was klakkeloos blijven hangen in het klassieke denkbeeld dat als de mensen ontevreden zijn over de PP, de PSOE stijgt. Ze verwachtten dus dat ze het goed gingen doen in Galicië. Dat veel Spanjaarden en zelfs Galiciërs op andere partijen dan PP of PSOE zouden kunnen stemmen, was nooit bij ze opgekomen. Dit blijkt ook uit de reactie van partijsecretaris Eduardo Madina die op radio Cadena Ser vertelt dat ze de verkiezingsnederlaag in Galicië niet hadden verwacht. Had ik al gezegd dat de PSOE het gevoel met de samenleving is kwijtgeraakt?

Spanje schreeuwt om een stoere leider die het land uit de crisis leiden zal. Voor deze leider kijkt niemand meer naar de PSOE maar zoekt men naar andere partijen die stelling kunnen nemen tegen de regering van de Partido Popular. De huidige golf van nationalisme in Catalunya drijft voor een groot deel op ontevredenheid over die regering in Madrid. Als geen nationale partij die ontevredenheid wil cashen, dan de nationalisten wel.

Waaraan heeft spanje dan wel behoefte?

In ieder geval niet aan inhoudsloze politiek correcte oproepjes van een grijze muis. Geen woorden maar daden!

Propaganda_Wikimedia_1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: